پایگاه خبری همتبار _ معصومه رضایی میرقائد: از ۲۰ مهر ۱۳۱۹ در مسجدسلیمان تا آبان ۱۳۸۵ در کرج، میتوان از شخصیتی سخن گفت که گرانسنگترین آثار هویتی مردمان بختیاری در خطهٔ زاگرس را از زیر انبوهی از خاک بیرون کشید، به آنها جان بخشید و به واژگان پرمعنای ایلی، هویت داد.
اسطورهای که دُرّ گرانبهای بیانش در وحدتبخشی ایل، برای ماندن در کنار هم و راندن بداندیشان از ایران، در این ابیات تجلی یافت:
«بوین حالا وقتی با یک بویم
رُندِن دُشمِن چندی آسونه»
کمک و دستگیری از ایلوندان، از دیگر خصوصیات مرحوم آبهمن بود. در اشعار فاخر او میتوان به دستگیری از اهالی روستاهای همجوار در فصل درو و برداشت محصولات مزارع اشاره کرد که از آن با عنوان «هیاری» یاد میشود.
درس عبرت گرفتن از سرگذشتهای تاریخی، نمونهٔ دیگری از نگاه ریشهای استاد علاءالدین بود؛ نگاهی که مردمان سرزمین بختیاری را با مفهوم «هالوزال» پیوند میداد.
یکسان بودن تمام انسانها را میتوان بهخوبی از زبان مسعود بختیاری شنید؛ آنجا که با بهکار بردن همزمان واژههای «کُرگَل» و «دُرگَل» در شعر خود، به این مفهوم اشاره میکند.
استاد علاءالدین، ایل بختیاری را یکپارچه میدید؛ به دور از تقسیمبندیها. نگاه او، نگاهی مبتنی بر انسجام درونی بود؛ آنگاه که اندیشهاش در تصویر گرد آمدن هفتلنگ و چهارلنگ در مناطق ییلاقی بختیاری، در کنار چشمهٔ کوهرنگ، جلوهگر میشد.
این اندیشه در کلامی که بر زبان هر ایلمرد و مهربانوی بختیاری جاری است، برای همیشه ماندگار شده است:
«کاشکی یه سال همه مالا بار بونن، کل یک»
حنجرهٔ طلایی «کُوگ تاراز»، فریادهای فروخوردهٔ ایلی است که در برهههای مختلف تاریخی، مرزبان، مرزدار و مدافع میهن در روز مبادا بوده است.
زندگی آن بیهمتای موسیقی سرزمین بختیاری را باید بهمنشناسان واکاوی کنند؛ چراکه هنوز ناگفتهها و نهفتههای بسیاری در آن وجود دارد.
مردمان خطهٔ زاگرس که نمیتوانند خود را به امامزاده طاهر کرج برسانند، در ایام سالروز وفات و تولد او و نیز روز معلم، با حضور در تاراز و در کنار «مافهگه» آن آموزگار فقید، چنین زمزمه میکنند:
«سرزمین بختیاری آرزومند تو بود؛
پس چرا خاک کرج آغوش بر بهمن گشود؟»
نام مسعود بختیاری بر بلندای تاریخ هویت و فرهنگ این سرزمین میدرخشد.
روانش در آرامش و راهش پررهرو باد.