پایگاه خبری همتبار _ صادق یزدی :
۱۶:۳۰ روز چهاردهم آبانماه ۱۳۶۲، صدای مهیب و دلخراش انفجار، سراسر شهر را فرا گرفت. موشکی در فاصله چندمتری حسینیه قمر بنیهاشم (ع) کلگه، در میان منازل مسکونی و مسیر تردد عابران پیاده، اصابت کرد و به شهادت و مجروح شدن شمار زیادی از مردم این منطقه انجامید.
در آن سالها، علاوه بر تحصیل، شاگرد جوشکاری نیز بودم. آن لحظه مشغول باز کردن قفل درِ کرکرهای مغازه پدرم در محله کوی شهید داریوش محمدی بودم که ناگهان صدای مهیب انفجار و موج ناشی از آن، تمام فضا را فرا گرفت. شدت و سرعت وقوع حادثه بهحدی بود که فرصت باز کردن درِ مغازه را پیدا نکردم. نگاهم به پنجره بیرونی یکی از منازل افتاد و شکستن شیشههای آن را دیدم. وقتی به سمت درِ مغازه برگشتم، متوجه شدم شدت انفجار، قسمتهایی از آن را خم کرده و از ریل خارج کرده است؛ بهطوریکه دیگر امکان باز کردنش وجود نداشت.
چند دقیقه بیشتر نگذشت که دود و غبار غلیظ ناشی از انفجار، با وجود فاصله یک تا دو کیلومتری محل اصابت موشک، محله ما را نیز فرا گرفت و بوی خاک و باروت در همهجا پیچید. بلافاصله خود را به مسجد صاحبالزمان (عج) رساندم تا به همنوعانم کمک کنم.
پس از مشخص شدن علت و محل دقیق انفجار، سازماندهی اولیه صورت گرفت و تعدادی از نیروها به سمت بیمارستانهای شهر رفتند. من نیز به همراه چند نفر از همپایگاهیهایم، از طریق کوچهپسکوچههای محل و جاده کنار اداره دارایی سابق، خود را به مقابل حسینیه قمر بنیهاشم (ع) رساندیم. سپس از راه باریکی که میان منازل به سمت کلگه بالا میرفت، به محل حادثه رسیدیم.
عمق فاجعه بسیار فراتر از تصورمان بود. گودالی عمیق و وسیع در محل اصابت ایجاد شده و خانههای اطراف به تلی از خاک تبدیل شده بودند. آوار بر سر مردم فرو ریخته بود. موشک به پشت خانه یکی از ساکنان، از خانواده «شاغولیان»، اصابت کرده بود؛ خانوادهای که تنها دو هفته پیش، در سیام مهرماه، فرزندشان رضا شاغولیان را در حمله موشکی دیگری از دست داده بودند. این بار بخشی از خانه آنان و منازل اطراف ویران شده بود.
با ورود به محل حادثه، بر بلندای دیواری از خاک که اطراف گودال را فرا گرفته بود، ایستادیم. خانههای بسیاری تخریب شده و سنگ، تیرآهن، آجر، قطعات بتن، تیرهای چوبی و فلزی و دیگر مصالح ساختمانی بر سر مردم آوار شده بود. حجم عظیم آوار، از خسارات سنگین و تلفات جانی حکایت داشت.
برای کمک به همنوعانمان شتافتیم. هرکس با هر وسیله و توانی، برای نجات مصدومان تلاش میکرد. مردم با نیروی بازوی خود آوارها را جابهجا میکردند. لودرها و بیلهای مکانیکی ادارات و نهادهای مختلف نیز به محل آمده بودند، اما با وجود همه این تلاشها، آواربرداری بهسختی انجام میشد.
در میان این تلاشها، گاهی فریادی از مقابل بیل مکانیکی یا لودر بلند میشد؛ فریادی آمیخته با هیجان و اضطراب که خبر از پیدا شدن مجروح یا شهیدی دیگر میداد. چه صحنههای جانگدازی در آن لحظات رقم میخورد! مصدومان و شهدای عزیزی که تا دقایقی پیش در کنار خانوادههایشان زندگی روزمره خود را سپری میکردند، اکنون زیر خروارها خاک و آوار گرفتار شده بودند.
خداوند آگاه است که مصدومان در آن لحظات چه شرایط نفسگیری را تجربه کردند و چه درد و رنجی را تحمل کردند. جراحتهای ناشی از انفجار و گرفتار شدن زیر آوار از یک سو، و تقلای بیامان برای رهایی از زیر آن از سوی دیگر، لحظاتی هولناک و پرخطر را برای آنان رقم زده بود.
مردم از همه نقاط شهر و از اقشار مختلف برای کمک آمده بودند. ازدحام جمعیت و شمار زیاد داوطلبان، بر پیچیدگی شرایط میافزود. ترس و اضطراب از حمله مجدد موشکی، فضای وحشتناکی ایجاد کرده بود؛ چراکه در حمله موشکی قبلی، دشمن پس از گذشت حدود نیم ساعت از تجمع مردم و امدادگران، موشک سوم را در میان جمعیت فرود آورده بود. همان خباثتی که در موشک باران مدرسه شجره طیبه میناب توسط آمریکاییها در جنگ تحمیلی سوم تکرار شده بود
حرکت بر روی آوارها و بقایای خانهها با احتیاط کامل انجام میشد و عملیات آواربرداری، با وجود رعایت همه جوانب ایمنی، ساعتها ادامه یافت.
کمکم هوا تاریک میشد و مردم با چراغقوه، نور خودروها، فانوسهای دستی و هر وسیله ممکن، محیط را برای ادامه عملیات آواربرداری و کمک به مصدومان روشن نگه میداشتند.
آقای علیرضا امینی، یکی از ساکنان محل، درباره این حادثه میگوید:
«در این حادثه، شمار زیادی از مردم مظلوم و بیدفاع کلگه شهید و مجروح شدند. خانواده شهید رضا شاغولیان که دو هفته قبل، در حمله موشکی به محله ۱۷ شهریور، فرزندشان را از دست داده بودند، برای مراسم عزاداری وی دور هم جمع شده بودند.
با اصابت موشک در نزدیکی منزل مسکونیشان، پدر خانواده (شهید شاغولیان) به همراه خداداد ادیبیسده، شوهرخواهرش، و دیگر اعضای خانواده، شامل یک پسر و شش دختر از فرزندان خداداد، به شهادت رسیدند؛ در مجموع، ۹ نفر از اعضای یک خانواده.»
آقای امینی در ادامه میافزاید:
«افرادی همچون علی ضامنامینی و دکتر محمود امینیسده نیز در این واقعه به شهادت رسیدند و شمار زیادی از اهالی مصدوم و مجروح شدند.»
وی همچنین درباره ابعاد تخریب و خسارات ناشی از انفجار میگوید:
«حادثه بسیار هولناک بود. باروت و مواد منفجره تعداد زیادی از خانهها را تخریب کرد. صدا و موج انفجار به بیشتر خانههای محل آسیب زد و موج آن تا صدها متر آنسوتر، موجب شکستن شیشهها، آسیب دیدن خانهها و موجگرفتگی مردم شد.»
آقای ایرج براتی، یکی دیگر از ساکنان محل، روایت خود را چنین بیان میکند:
«من و دکتر محمود امینی، چند لحظه پیش از اصابت موشک، در حال ورود به حسینیه بودیم که انگار کسی دکتر را صدا زد. با بازگشت او به بیرون حسینیه و وقوع انفجار، ترکشی به سرش اصابت کرد و مجروح شد که در نهایت به فیض شهادت نائل آمد.»
وی در ادامه میگوید:
«علاوه بر شهدایی که آقای امینی نام بردند، خانم کوچک شهبازی، کاظم مکوندی، نوروز دریسده، عبدالعلی ادیبیسده و سید بلال موسوی نیز در این حادثه آسیب دیدند و به شهادت رسیدند.»
آن روز نیز یکی از روزهای هولناک دفاع مقدس بود؛ روزی که دشمن، شهر مسجدسلیمان را هدف حمله موشکی قرار داد و مردم این منطقه، شهدای بسیاری تقدیم انقلاب کردند و شمار زیادی نیز مجروح شدند.
محله کلگه که از دیرباز میزبان بسیاری از مهاجران از شهرهای دیگر، بهویژه اصفهان، فارسون، لنجان، نوگرون و برخی مناطق دیگر بود، در پی این حمله و تخریب خانهها، شاهد مهاجرت اجباری بسیاری از ساکنان خود شد.
تخریب منازل و ناامن شدن شرایط زندگی، بسیاری از خانوادهها را ناچار به ترک محل کرد؛ اتفاقی که در ادامه، شهر را از بخشی از سرمایه انسانی، توان اقتصادی و ظرفیتهای اجتماعی این خانوادهها محروم ساخت.