پایگاه خبری همتبار _ موشکها و بمبها پیدرپی فرود میآمدند. دشمن ادعا میکرد که مراکز نظامی و امنیتی را هدف قرار میدهد، نیروهای نظامی وابسته به حکومت را میزند و پایگاههای دریایی را تخریب میکند. او با فریب مذاکرات و ادعای کمک به ایرانیان، میکوشید به افکار عمومی نزدیک شود و بر ذهن و اندیشه بخشی از جامعه تأثیر بگذارد. تبلیغات منفی علیه جمهوری اسلامی و تبلیغات مثبت به سود خود و همپیمانانش نیز برای بخش کوچکی از ایرانیان، بهویژه برخی از ایرانیان خارج از کشور، مؤثر واقع شد.
اما دشمن در بحبوحه تهاجمات، هر لحظه بر شقاوت و ددمنشی خود افزود. قهرمانان و پهلوانان ایرانی را فردبهفرد و پایگاهبهپایگاه هدف حملات وحشیانه قرار داد و با حمله به دانشآموزان میناب، ورزشگاه لامرد و مقر فرماندهی کل قوا، بر کارنامه سیاه خود افزود.
سپس با کلمات مسموم و عوامفریبانه، خود را «عموی ایرانیان» نامید و لقب «بیبی» را برای یکی از جنایتکارترین چهرههای این دوران به کار گرفت. آنان با چنین القاب و ادعاهای دروغینی، در پی نزدیکشدن به ملت رشید ایران بودند؛ درست مانند گربهای که دزدانه و پاورچین، خود را به مقصد میرساند.
در مقابل، ملت ایران همدل و یکصدا فریاد زد: چه کسی تو را فراخوانده است؟ چه کسی برایت کارت دعوت فرستاده که اینچنین بیدعوت و با گستاخی تمام، خود را به این سرزمین رساندهای؟!
دشمن نمیدانست و تصور نمیکرد که ایرانیان تا چه اندازه ریشهدار و اصیلاند؛ مردمی که به پیشینه و تبار خود میبالند و بهسادگی با هر کس و ناکسی، پیوند خویشاوندی برقرار نمیکنند.
دشمن کوشید بازی «بز، بز، قندی» را به نمایش بگذارد و مانند گرگ دزدِ قصههای شبانه ایرانیان، خود را مادری مهربان جا بزند؛ اما گویا فراموش کرده بود که این ملت، داستان گرگهایی را که با صدایی مادرانه پشت در خانهها میآمدند و فریاد میزدند: «منم، منم، مادرتون! غذا آوردم براتون!» بارها از زبان ریشسفیدان و بزرگان خود شنیدهاند و آن را از بر شدهاند. امروز، ایرانیان بیش از هر زمان دیگری، نسبت به دام فریب روبهصفتان و گرگهای بیرحم آگاهاند.
قهرمانان و پهلوانانی از سپاه، ارتش، نیروی انتظامی و مجموعه حافظان امنیت، مرگ را در آغوش کشیدند و جان خود را فدا کردند تا در برابر دشمن بایستند و اجازه ندهند گزندی به مردم و سرزمین عزیزشان وارد شود.
ایستادگی آنان، دشمنان را به استیصال کشاند و رؤیای خام کسانی را که چشم به کمک بیگانگان دوخته بودند، برهم زد.
طولی نکشید که نقاب ادعای کمک کنار رفت و چهره واقعی متجاوزان آشکار شد. پنجه عقاب، عملیات چکش، مشت آهنین و دست پولادین آنان نمایان شد و زوزههای تجزیهطلبانه و تهدید به نابودی یک تمدن، از اعماق حقارتشان به گوش رسید؛ گویی مأموریت خود را نابودی ایران متمدن تعریف کرده بودند.
اما زهی خیال باطل!
بمباران و تخریب مدارس و ورزشگاهها آغاز شد و جادهها، پلها، منازل مسکونی، اماکن عمومی، بیمارستانها و درمانگاهها نیز از گزند بمبها و موشکهای متجاوزان در امان نماندند. حتی آمبولانسها، خودروهای امدادی و نجات، خودروهای آتشنشانی و پایگاههای امدادرسانی نیز در فهرست اهداف حملات قرار گرفتند.
آنان هنوز درنیافته بودند که تمدنی با ریشههایی هزارانساله در این خاک مقدس، تمدنی که بارها متجاوزان را پشت مرزها زمینگیر کرده و حتی فاتحان ظاهری را در گذر زمان در خود جذب کرده است، چگونه میتواند با بمب و موشک نابود شود؟ آیا تمدنی کهن را میتوان به دست کسانی که حرمت انسان و میراث بشری را زیر پا میگذارند، از میان برد؟
طولی نکشید که خبرهای قهرمانی ایرانیان، یکی پس از دیگری منتشر شد. پهپادها و هواپیماهای پیشرفته دشمن، بنا بر گزارشهای منتشرشده، یکی پس از دیگری هدف قرار گرفتند و توان دفاعی ایران در برابر متجاوزان به نمایش درآمد. امنیت تنگه هرمز به یکی از محورهای مهم تحولات تبدیل شد و تردد نیروها و شناورهای متجاوز با محدودیت و چالش روبهرو شد.
لاشه هواپیماهای متجاوز، در زیر نور آفتاب، به نمادی از شکست و رسوایی بدل شد. خبرهایی از رویارویی با تجهیزات پیشرفته دریایی و هوایی دشمن انتشار یافت و موشکهای ایرانی، مواضع آمریکا و اسرائیل را در منطقه هدف قرار دادند. پهپادهای ساخت داخل نیز عرصه را بر متجاوزان تنگ کردند و شبهای آنان را به کابوسی فراموشنشدنی تبدیل ساختند.
در چنین شرایطی، طمعورزی متجاوزان برای تحمیل اراده خود بر ایران با موانع جدی روبهرو شد و ضربات واردشده، محاسبات آنان را برهم زد.
طولی نمیکشد که جهان بار دیگر درمییابد تمدن ایران و پهلوانان این سرزمین، نه بهسادگی نابودشدنیاند و نه با تهدید و تجاوز از میان میروند. ملتی که پشت قهرمانان خود میایستد، در میدانهای دشوار نیز آماده جانفشانی است. مردم از هر کوی و برزن گرد هم میآیند تا همچون سیمرغ افسانهای، بالهای همدلی و اتحاد را بگشایند و به سوی قلههای رفیعی حرکت کنند که شهیدان راه عزت و استقلال، مسیر آن را با خون خود روشن کردهاند.
اما قهرمانی ایرانیان تنها به میدان جنگ محدود نمیشود؛ در کنار قهرمانان نظامی، قهرمانان علمی و فرهنگی نیز ظهور میکنند و جلوههای دیگری از توانایی این ملت را به جهانیان نشان میدهند.
دانشآموزان ایرانی با کسب مدالهای طلای المپیاد نجوم و اخترفیزیک، در کنار یاد و خاطره دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب، سربلندی خود را به رخ جهانیان میکشند. آنان نشان میدهند که با شهادت دانشآموزان، نهتنها تمدنی نابود نمیشود، بلکه نسلی تازه عزم خود را جزم میکند تا به یاد شهدای خود، مسیر پیشرفت علمی را با ارادهای استوارتر ادامه دهد و پهلوانی را در عرصه علم نیز به نمایش بگذارد.
خبرهای سرافرازی این ملت یکی پس از دیگری از راه میرسد. این بار، قهرمانان ورزشی ایران نیز در رقابتهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ ژاپن، برای کسب سکوهای برتر و مدالهای قهرمانی به میدان میروند تا افتخارآفرینی ورزشی را در کنار دیگر جلوههای اقتدار ملی رقم بزنند.
آنان مدالهای خود را بر گردن میآویزند و در کنار ورزشگاههایی که هدف حمله قرار گرفتهاند، همچون ورزشگاه لامرد، پیام ایستادگی و امید را به گوش جهانیان میرسانند.
پیامشان روشن است: قهرمانان هرگز نمیمیرند و پهلوانان برای همیشه در حافظه تاریخ زندهاند.
این است روایت تمدن غنی ایرانی و اسلامی؛ تمدنی که از دل رنجها و دشواریها برمیخیزد، بر تواناییهای خود تکیه میکند و با پشتوانه مردمی ریشهدار، راه پیشرفت و سربلندی را ادامه میدهد؛ تمدنی که میخواهد در جهان امروز، جایگاهی شایسته تاریخ، فرهنگ و ظرفیتهای خود به دست آورد.