پایگاه خبری همتبار _ سال ۱۳۶۵، در آستانه عملیات کربلای ۵، فرماندهی یکی از دستههای گروهان فجر از گردان حضرت سلمان(ع) لشکر ۷ ولیعصر(عج) خوزستان را بر عهده داشتم.
در محلی به نام «گروهان پل» در جاده اهواز ـ خرمشهر مستقر بودیم؛ سرزمینی خاکی که اطراف هر گردان، با استفاده از لودر و بلدوزر، تپهها و خاکریزهایی ایجاد شده بود تا در صورت بمباران، این خاکریزها نقش ترکشگیر را ایفا کرده و صدمات و تلفات را به حداقل برسانند.
هر گروهان، یک چادر بزرگ فرماندهی، یک چادر تدارکات و چندین چادر کوچکتر برای نیروها داشت. معمولاً هر دسته از سه تیم هفت تا ۹ نفره تشکیل میشد و برای هر تیم، یک چادر در نظر گرفته شده بود. فرماندهی و تدارکات نیز چادرهای برزنتی مخصوص خود را داشتند.
به این ترتیب، هر گردان سه مجموعه از این نوع داشت و چادر فرماندهی و اداری و تدارکات نیز در کنار محل استقرار فرماندهان گردان قرار گرفته بود. همچنین دو یا سه چادر برزنتی بزرگ، پشت سر هم قرار میگرفت که با موکت و پتو مفروش شده بود و حسینیه گردان را تشکیل میداد.
در حسینیه، معمولاً سه نوبت نماز جماعت برگزار میشد و دعای کمیل و دعای توسل نیز بهصورت هفتگی برگزار میگردید. این مکان، علاوه بر آنکه محل برگزاری برنامههای عبادی گردان بود، برای برخی از دوستان، مأمنی برای راز و نیازهای نیمهشب نیز به شمار میآمد.
روزهای ما در آن دوران، با نظم و انضباط خاص خود همراه بود. صبحها، پس از نماز صبح، روزمان با انجام نرمش و تمرینهای صبحگاهی و صرف صبحانه آغاز میشد. پیش از شروع کلاسهای آموزشی نیز ساعتی را به استراحت، نظافت و رسیدگی به امور شخصی اختصاص میدادیم.

در این میان، وظیفه عوامل اداری واحدها بود که گزارش آمار دقیق نیروها، میزان آموزشها، آمادگیها، وضعیت روحی، شایعات و دیگر موارد مربوط را به واحدهای ذیربط ارائه دهند. هر روز نیز واحد تدارکات، آمار نیروها را به واحدهای بالادستی اعلام میکرد تا تدارکات لازم برای همه نیروها، حتی کسانی که آن روز حضور نداشتند، تأمین شود.
روزی که تنها ۱۸ نفر از نیروهای دسته ما حضور داشتند، آمار را همچنان ۲۴ نفر اعلام کردیم. گاهی برخی نیروها به دلیل مرخصی یا مأموریتهای جانبی در دسته حضور نداشتند و تعداد افراد حاضر کمتر از آمار کلی بود.
پس از پایان کلاسهای آموزشی، غذای ناهار دستهها توسط واحد تدارکات تحویل داده شد. در همین هنگام، صدای اذان از بلندگوی حسینیه به گوش میرسید و بچهها از هر گوشهای برای وضو گرفتن حرکت میکردند و به سمت حسینیه میرفتند تا خود را به نماز جماعت برسانند.
نماز جماعت برپا شد و پس از نماز، تعقیبات و دعای فرج قرائت شد.
نیروها سپس به سمت چادرهای خود رفتند. روال بر این بود که یکی از نیروهای هر چادر، قابلمهای را با خود میآورد و بر اساس تعداد افراد حاضر در چادر، غذا را از واحد تدارکات تحویل میگرفت. سپس در چادر، سفرهای پهن میکردند و در کنار یکدیگر غذای خود را میخوردند.
هر روز نیز یکی از نیروها بهعنوان «شهردار چادر» مسئولیت امور سفره، نظافت و دیگر کارهای مربوط به چادر را بر عهده میگرفت.

آن روز، فرمانده گردان، «حاج کریم عزیز» (سردار کریمپور)، که ظاهراً از موضوع آماردهی مطلع شده بود، به سمت من آمد. او با نگاهی که فراتر از یک دستور نظامی و سرشار از آموزههای اخلاقی بود، گفت: «اگر واحد شما به غذای بیشتری نیاز دارد، اشکالی ندارد؛ همان مقدار را بگیرید، اما به نیروهایتان بگویید در ارائه گزارشهای آماری دقت لازم را داشته باشند.»
ایشان همواره بر صداقت مطلق تأکید داشت. نمیخواست حتی در کوچکترین امور روزمره نیز چیزی از حقیقت پنهان بماند یا سایهای غیر از صداقت بر رفتار نیروهایش سنگینی کند.
ما اصلاً به این موضوع توجه نداشتیم که آیا آمار را بر اساس نیاز واقعی اعلام میکنیم یا خیر. اما با این تذکر صادقانه ایشان، متوجه شدیم که حقیقت و صداقت در جبههها بر هر چیز دیگری مقدم است.
آن لحظه، من نهتنها یک تذکر نظامی، بلکه درس بزرگی از ایمان و صداقت آموختم؛ درسی که در میان آتش جنگ، برایم بسیار ارزشمندتر از هر مأموریت دیگری بود.
آن روز فهمیدم که از نگاه فرماندهان، صداقت در گفتار و رفتار، حتی در کوچکترین امور روزمره، چه اندازه اهمیت دارد؛ چراکه جبهه فقط میدان نبرد با دشمن نبود، بلکه مدرسهای برای ساختن انسانهایی بود که باید حقیقت را، حتی در سادهترین و روزمرهترین مسائل، پاس بدارند.