پایگاه خبری همتبار _ صادق یزدی : اواخر پاییز سال ۱۳۶۳، حدود ۷۰ نفر از جوانان مسجدسلیمان برای گذراندن دورههای آموزشی به پادگان شهید مصطفی خمینی در اندیمشک اعزام شدند. آن روزها، مسیر آموزش ما با فراز و نشیبهای فراوانی همراه بود.
در نخستین روزهای حضور در پادگان، مسئولان تصمیم داشتند نیروهای کمسنوسال را از سایر نیروها جدا کنند. استدلال آنان نیز روشن بود؛ این جوانان قرار بود به منطقهای سخت و حساس اعزام شوند؛ جایی که درگیریها بیوقفه ادامه داشت و شرایط جغرافیایی و عملیاتی، آمادگی جسمی و روحی بالایی میطلبید.
از سوی دیگر، نگرانی این بود که اگر خدای ناکرده نوجوانی به اسارت دشمن درآید، رژیم بعث عراق و حامیان آن از این موضوع برای تبلیغات گسترده علیه جمهوری اسلامی ایران استفاده کنند و مدعی شوند که ایران کودکان را به میدان جنگ فرستاده است.
اما برای ما، مسئله فقط سن و سال نبود. ما پس از مدتی توانسته بودیم نیروهای جوان و همدل مسجدسلیمان را در کنار یکدیگر گرد آوریم و نمیخواستیم از هم جدا شویم. هدف ما فراتر از گذراندن یک دوره آموزشی بود؛ میخواستیم زمینه تشکیل یک گروهان و در ادامه، یک گردان منسجم از فرزندان مسجدسلیمان فراهم شود.
با پافشاری نیروها و حمایت فرماندهی پادگان، از جمله جانباز سرافراز، آقای رحمتالله کفشیری، و سردار ایرج علیدادی، پیگیری موضوع تا ستاد لشکر در پادگان کرخه ادامه یافت. با این حال، مسئولان پرسنلی لشکر همچنان بر تفکیک نیروها اصرار داشتند و سرنوشت این جمع، میان ماندن در کنار یکدیگر و پراکنده شدن، در هالهای از ابهام قرار گرفته بود.

تنگ چزابه زمستان ۱۳۶۳
ایستاده از راست: شهید خیری پور ،شهید عزت الله حسین زاده،ناشناس،شهید اسفندیار صالحپور
نشسته از راست: شهید مسعود اکبری،شهید محمدرضا موسوی، صادق یزدی
در غروب روز سوم، اتفاقی افتاد که مسیر ما را تغییر داد. سردار بزرگ جبههها، حاج محسن رضایی را بهطور ناگهانی در ستاد لشکر دیدم، به سمتش رفتم و پس از احوالپرسی، موضوع را با ایشان در میان گذاشتم. با همان آرامش و اقتدار همیشگی، دستی بر شانهام گذاشت و گفت:
«نگران نباش؛ به فرمانده لشکر میگویم انجامش دهد.»
همین جمله کوتاه، سرنوشت جمع ما را تغییر داد. با دستور ایشان و مدیریت لشکر ۷ حضرت ولیعصر(عج)، سرانجام بچههای مسجدسلیمان در کنار یکدیگر ماندند و دوره آموزشی را بهعنوان یک واحد منسجم سپری کردند. در آنجا یک گروهان تشکیل دادیم و کمبود نیرو نیز با نیروهای اعزامی از شهرستان شادگان جبران شد.
پس از حدود یک ماه آموزشهای لازم، سازماندهی ما در گردان «حمزه سیدالشهدا(ع)» تکمیل شد؛ گردانی که به شهرستان اندیمشک تعلق داشت.
در آن روزها، شهید حاج عبدالحمید صالحینژاد فرمانده گردان، شهید حاج مسعود اکبری فرمانده گروهان، شهید عزت الله حسینزاده معاون گروهان و شهید ماشاءالله ابراهیمی فرمانده دسته ما بودند.
دو هفته نخست را در چادرهایی در کنار رود کرخه سپری کردیم. باد پاییزی رفتهرفته به سرمای سوزناک زمستان تبدیل میشد و ما در همان شرایط، آموزشهای نظامی را ادامه میدادیم.
تجهیزات و سلاحهای مختلف، از آرپیجی گرفته تا تیربار و کلاشینکف، در اختیارمان قرار گرفت و با انجام رزمهای شبانه، تلاش میکردیم میزان آمادگی خود را برای حضور در میدان واقعی نبرد محک بزنیم.
اما در میان همه خاطرات آن روزها، سخنان و رفتار شهید مسعود اکبری هیچگاه از یادم نرفته است.

شهید مسعود اکبری
شهید مسعود اکبری در میان نیروها حضور پیدا میکرد و با نگاهی پدرانه، نکاتی را به ما یادآوری میکرد که شاید در آن روزها اهمیت آن را بهطور کامل درک نمیکردیم؛ اما گذر زمان ارزش آن آموزهها را بیشتر نشان داد.
او درباره ضرورت قناعت و مدیریت امکانات میگفت:
«درست است که امکانات داریم، اما باید یاد بگیریم از آنها کمتر استفاده کنیم تا در شرایط بحرانی و کمبود، چابک و آماده باشیم. حتی در خوردن و پوشیدن نیز باید قناعت کنیم. ما نمیدانیم این جنگ چقدر طول میکشد؛ اما اماممان فرموده است اگر این جنگ بیست سال هم طول بکشد، ایستادهایم. پس باید برای آینده و تحریمهای دشمن، نیازها و امکانات خود را مدیریت کنیم تا گرفتار اسراف و بیتدبیری نشویم و دشمن نتواند از فشار و تحریم علیه ما بهرهبرداری کند.»
این سخنان، تنها توصیهای برای روزهای جنگ نبود؛ یک نگاه مدیریتی و راهبردی به زندگی در شرایط سخت بود؛ اینکه انسان در روزهای برخورداری، خود را برای روزهای کمبود آماده کند.
این درس قناعت و آمادگی را با خود به خط مقدم و تنگه چزابه بردیم. همان منطقه حساس جغرافیایی و نظامی که بارها مورد پاتک دشمن قرار گرفت، یک شب تحرکات دشمن در منطقه زیاد شد و نیروهای ما آنچنان آتشی بر سر دشمن ریختند که فردای آنروز عراق اعلام کرد تک سنگین نیروهای ایرانی در منطقه چزابه دفع گردید.
دو ماهی که در جبهه حضور داشتیم، آموزههای شهید اکبری همواره در ذهن و گوش ما زنده بود:
ما نباید انسانهای مصرفی باشیم؛ باید شرایط را بشناسیم، کمبودها را مدیریت کنیم و در عین گشادهدستی و سخاوت، از اسراف بپرهیزیم.
امروز، پس از گذشت سالها از آن روزها، وقتی به شرایط اقتصادی و فشارهایی که دشمنان این سرزمین بر ملت ایران وارد میکنند نگاه میکنم، بیش از گذشته به اهمیت آن سخنان پی میبرم.
نیروهای مردمی و انقلابی در طول سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی همواره بر سادهزیستی، قناعت، صرفهجویی و استفاده درست از امکانات تأکید داشتهاند. امروز نیز که دشمنان این مرزوبوم فشار اقتصادی و تحریم را بهعنوان ابزاری برای مقابله با ملت ایران دنبال میکنند، مدیریت مصرف و پرهیز از اسراف میتواند بخشی از مسئولیت اجتماعی همه ما باشد.
قرآن کریم نیز با صراحت میفرماید:
«کُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا»
بخورید و بیاشامید، اما اسراف نکنید.
این آموزه قرآنی، فقط یک توصیه فردی نیست؛ میتواند در سطح خانواده و جامعه نیز راهنمایی برای مدیریت منابع و مقابله با زیادهروی و مصرف بیرویه باشد.
به قول سعدی، شاعر شیرینسخن ایرانی:
نه چندان بخور کز دهانت برآید
نه چندان که از ضعف جانت برآید
امروز نیز شاید یکی از درسهایی که میتوان از آن روزهای سخت گرفت، همین باشد؛ در شرایط دشوار، جامعهای موفقتر خواهد بود که منابع خود را درست بشناسد، درست مصرف کند و برای روزهای سخت آماده باشد.
انشاءالله با عمل به آموزههای قرآن کریم، رهنمودهای شهدا و تجربههای ارزشمند نسلهای گذشته، بتوانیم از این پیچ تاریخی نیز با سربلندی عبور کنیم و اجازه ندهیم فشارهای دشمن، اراده و امید مردم ایران را تضعیف کند.