۳۰ مهرماه ۱۳۶۲ ؛ شنبه خونین حمله موشکی به مسجدسلیمان

۳۰ مهر ۱۴۰۵ | ۱۳:۱۰
1057
0
زمان مطالعه: 5 دقیقه

پایگاه خبری هم‌تبار _ این روایت، بازگشت به یکی از تلخ‌ترین خاطرات تاریخی مسجدسلیمان است؛ خاطره‌ای از انفجارهای مهیب، هراس مردم، تلاش برای نجات مجروحان و صحنه‌های دردناکی که پس از گذشت سال‌ها همچنان در ذهن شاهدان آن روز باقی مانده است. صادق یزدی از رزمندگان دوران دفاع مقدس در کنار بیان مشاهدات شخصی خود، خاطرات برادرش، حاج آرش یزدی، را نیز بازگو می‌کند؛ کسی که در جریان امدادرسانی به آسیب‌دیدگان حضور داشت و از نزدیک شاهد پیامدهای این حمله بود.

صدای انفجار؛ آغاز یک روز هولناک

حدود ساعت چهار بعدازظهر روز شنبه ۳۰ مهرماه ۱۳۶۲، با صدای انفجاری مهیب و ترسناک از خواب بیدار شدم؛ صدایی که به یکی از تلخ‌ترین تراژدی‌های شهرم تبدیل شد و به شهادت بیش از ۱۱۰ نفر و مجروح شدن صدها تن از همشهریان و هم‌وطنانمان انجامید.

سراسیمه و با وحشت فراوان به حیاط خانه دویدم. مادرم هراسان فریاد می‌زد: «نترسید، چیزی نیست!» و پی‌درپی می‌پرسید: «خوبید؟ همه سالم هستید؟»
هنوز گیج و مبهوت بودیم و نمی‌دانستیم چه اتفاقی افتاده است که صدای پرواز بالگردها نیز در فضای ملتهب و مبهم آن لحظات پیچید و بر نگرانی‌مان افزود.
صدای انفجار بسیار بلند، ترسناک و غیرمنتظره بود. در آن روزگار، بسیاری از مردم آشنایی چندانی با موشک و حملات موشکی نداشتند. در میان وحشت و اضطراب، هرکس گمانه‌ای می‌زد: «شهر بمباران شده است!»؛ «تانک‌سازی منفجر شده!»؛ «پتروشیمی منفجر شده!» و ده‌ها روایت و شایعه دیگر که دهان‌به‌دهان می‌گشت.

از مسجد صاحب‌الزمان(عج) تا محله چاه نفتی

در آن هول‌وهراس، به‌سرعت لباس پوشیدم و به‌طرف مسجد محل، مسجد صاحب‌الزمان(عج)، راه افتادم. آنجا متوجه شدم که حادثه در محله چاه نفتی، در نزدیکی مرکز شهر، رخ داده است.
برای کمک به هم‌نوعانمان، همراه با چند نفر از دوستان و افراد مسن‌تر مسجد به‌طرف محل حادثه حرکت کردیم. از مسیر پایین کاروان‌سرا به‌سمت محله هفده شهریور رفتیم؛ از مقابل دبیرستان هفده شهریور گذشتیم و از جاده میان گاراژ شهنیان و سینما ۲۲ بهمن به محدوده حادثه نزدیک شدیم.
جمعیت زیادی برای کمک آمده بود. مردم با هر وسیله و امکانی که در اختیار داشتند، آواربرداری می‌کردند تا مصدومان را نجات دهند. امدادگران، نیروهای ارتش و سپاه و کارکنان دیگر دستگاه‌ها نیز با لودر و بولدوزر در محل حضور داشتند. همه در تکاپو بودند و هرکس به‌اندازه توان خود برای نجات آسیب‌دیدگان تلاش می‌کرد.
اما این تلاش انسانی هنوز ادامه داشت که فریادهایی از میان جمعیت بلند شد: «موشک! موشک! متفرق شوید! دوباره موشک می‌آید!»

موشک سوم؛ فاجعه‌ای در پشت دبیرستان هفده شهریور

حاج آرش یزدی، برادر راوی، که به همراه تعدادی از دوستان مسجدی خود برای کمک به مجروحان به محل حادثه رفته بود، از لحظات پیش از اصابت موشک سوم چنین می‌گوید:
«ما در حال کمک به مجروحان و انتقال پیکر شهدای حمله موشکی اول در محله چاه نفتی، بالاتر از ساختمان بیمه فعلی، بودیم که از فاصله‌ای بسیار دور متوجه دو موشک شدیم که دود خاکستری از آن‌ها بلند می‌شد.
آن زمان تصور روشنی از موشک نداشتیم. بحث هواپیماهای سوپراتاندارد نیز بسیار داغ بود و بسیاری از مردم فکر می‌کردند هواپیما دور زده و برای بمباران مجدد منطقه بازگشته است. به همین دلیل، همه تلاش می‌کردیم هرچه سریع‌تر محل را ترک کنیم.
وقتی به ابتدای سرازیری پشت دبیرستان هفده شهریور رسیدیم، تراکتوری را دیدیم که مردم را برای انتقال به کاروان‌سرا سوار می‌کرد. من و دیگران تلاش داشتیم خودمان را به آن برسانیم تا مسیر پرنفس‌گیر سرازیری و سربالایی تا کاروان‌سرا را با وسیله نقلیه طی کنیم.
در همان لحظه متوجه شدم بند کفشم باز شده است. از دوستانم خواستم چند لحظه صبر کنند تا آن را ببندم و با هم سوار شویم؛ اما تراکتور حرکت کرد و ما نتوانستیم به آن برسیم.
هنوز مشغول بستن بند کفشم بودم که بدترین اتفاق ممکن رخ داد؛ موشک سوم دقیقاً در وسط جاده و نزدیک محلی که پیش‌تر تصادفی در آن رخ داده بود، اصابت کرد.
بسیاری از مردم شهید یا مجروح شدند و موج انفجار، افراد حاضر در محدوده چندصد متری را نیز دچار موج‌گرفتگی کرد.
تقریباً در مرز میان زنده‌ها و شهدا قرار داشتیم؛ افرادی که در مقابل ما و به‌سمت سرازیری بودند، جان باخته بودند، اما بسیاری از کسانی که پشت سرمان قرار داشتند، زنده مانده بودند. ما نیز به‌دلیل فوران رو به بالای مواد منفجره از آن حادثه جان سالم به در بردیم.

ظاهراً برخورد تراکتور با یک دستگاه تاکسی موجب مسدود شدن جاده و تجمع بیش از حد مردم شده بود. متأسفانه موشک دقیقاً در همین نقطه، پشت دبیرستان پسرانه هفده شهریور، در وسط جاده و میان جمعیت فرود آمد.
بعدها شنیدم که سرنشینان همان تراکتوری که قصد داشتیم سوار آن شویم نیز در این حادثه شهید یا مجروح شده‌اند.»

صحنه‌هایی که هرگز از یاد نمی‌روند

حاج آرش یزدی ادامه می‌دهد:
«بلافاصله پس از انفجار، مردم برای کمک به مصدومان شتافتند. در همان لحظات، یکی از تلخ‌ترین صحنه‌های زندگی‌مان را با چشم خود دیدیم. شمار زیادی از مردم جان باخته بودند و پیکرهای بی‌شماری بر زمین افتاده بود.
با دیدن تکه‌هایی از پیکر نوجوانی که در فاصله حدود یکصد متری محل اصابت موشک، روی سیم‌های برق افتاده بود، برای لحظاتی خشکم زد. آن صحنه تکان‌دهنده، غم و اندوه ما را چند برابر کرد و تصویری ساخت که هیچ‌گاه از ذهنمان پاک نخواهد شد.»

انفجاری دیگر در مسیر مرکز شهر

صادق یزدی در ادامه خاطرات خود از انفجار دیگری در مسیر بازگشت به مرکز شهر می‌گوید:
از مقابل سینما ۲۲ بهمن به‌طرف مرکز شهر حرکت کردم. در امتداد خیابان اصلی و در نزدیکی بوتیک «قصر رؤیا» بودم که صدای انفجاری دیگر، مهیب و ترسناک، در فضا پیچید.
بی‌درنگ خودم را به زمین انداختم. سنگ‌ریزه‌ها، تکه‌های شیشه، گردوخاک و بقایای ناشی از انفجار از آسمان بر سرمان فرو می‌ریخت.
در آن لحظات، دیگر هیچ‌چیز عادی نبود؛ ترس، بهت و اندوه در همه‌جا موج می‌زد. شهری که تا ساعاتی پیش زندگی در کوچه‌ها و خیابان‌هایش جریان داشت، ناگهان به صحنه‌ای از ویرانی و داغ‌دیدگی تبدیل شده بود.
آن روز، صدای انفجارها تنها خانه‌ها و ساختمان‌ها را ویران نکرد؛ آرامش مردم را نیز درهم شکست و زخم‌هایی بر جان شهر و ساکنانش نشاند که با گذشت سال‌ها، هنوز با یادآوری آن لحظات تازه می‌شوند.
این روایت، گوشه‌ای از خاطرات تلخ آن روز خونین است؛ روزی که مردم مسجدسلیمان، در میانه وحشت و ویرانی، برای نجات یکدیگر به میدان آمدند و بهای سنگینی پرداختند.

یاد و خاطره شهدای این حادثه و همه جان‌باختگان آن روز تلخ گرامی باد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *