پایگاه خبری همتبار _ صادق یزدی : شهید غلامرضا صالحی فرگنی ، فرزند محمدرضا، در سال ۱۳۴۱ در شهرستان مسجدسلیمان دیده به جهان گشود. او در محله «سرکورهها» (کوی شهید اسفندیار موسوی) رشد کرد و دوران تحصیل خود را در مدارس مسجدسلیمان و دبیرستان سینا گذراند؛ سالهایی که بذر روحیه جهاد، ایثار و مسئولیتپذیری در وجودش جوانه زد.
غلامرضا از همان دوران نوجوانی با مسجد امام حسین(ع) انس و الفت داشت. با شکلگیری پایگاههای مقاومت در محله سرکورهها، مسیر خدمت به مردم و انقلاب را برگزید و مدتی بعد، با پیوستن به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهرستان مسجدسلیمان، این رسالت را در عرصهای گستردهتر دنبال کرد.
او در نوجوانی فوتبالیستی پرانرژی، بااستعداد و جسور بود؛ ویژگیهایی که بعدها در میدانهای نبرد نیز جلوهای دیگر یافت. غلامرضا در خانوادهای متدین و مذهبی پرورش یافت؛ خانوادهای که برادرانش نیز در عرصههای مختلف انقلاب حضوری فعال و مؤثر داشتند.
با آغاز جنگ تحمیلی، اشتیاق غلامرضا برای حضور در جبهههای نبرد پایانناپذیر بود. او بارها عازم مناطق عملیاتی شد و در تابستان سال ۱۳۶۳، همراه با جمعی از بسیجیان و پاسداران مسجدسلیمان، به جبهه اعزام شد. نیروهای اعزامی در لشکر ۷ حضرت ولیعصر(عج)، تیپ ۳ بعثت و گردان مالکاشتر سازماندهی شدند؛ گردانی که به همت جوانان گتوند شکل گرفته بود و فرماندهی آن را حاج مهران یاوری، فرماندهی مقتدر و آیندهنگر، بر عهده داشت.
نیروهای مسجدسلیمان پس از چند روز استقرار در چادرهای پشت پادگان کرخه، ماهها در میان نیزارهای شکر، در منطقه بستان شوشتر، مستقر شدند. در این مقطع، غلامرضا صالحی بهعنوان معاون و فرمانده گروهان منصوب شد و با تدبیر و مدیریت خود، دو دسته از نیروهای اعزامی مسجدسلیمان را در قالب یک گروهان سازماندهی کرد.
یکی از خاطرات ماندگار آن روزها، جلوهای از تواضع و اعتماد فرمانده گردان، حاج مهران یاوری، بود. او روزی در کنار نیروها مشغول صرف صبحانه بود که با اطلاع از تصمیم آنان برای تشکیل گروهان مستقل فرزندان مسجدسلیمان، خطاب به جمع گفت:
«شنیدهام قصد تشکیل گروهان مستقل از فرزندان مسجدسلیمان را دارید؛ این گروهان متعلق به شماست، نیرو بیاورید تا کامل شود.»
این سخن، نهتنها نشانه اعتماد فرمانده به نیروهایش بود، بلکه آغازی بر شکلگیری دوباره گروهانها و گردانهای فرزندان مسجدسلیمان در جبهه شد. البته پیش از آن نیز، در جریان عملیات فتح سوسنگرد و بستان، نیروهای مسجدسلیمان گردانی به فرماندهی شهید زمان محمودی تشکیل داده بودند.

فرمانده شهید غلامرضا صالحی و سردار شهید مسلم حاتمی
شهید صالحی فرماندهی زبده، شجاع و در عین حال خوشاخلاق، صمیمی و خوشرو بود. او تنها یک فرمانده نظامی نبود؛ آموزگار اخلاق، مردانگی و رزمآوری نیز به شمار میرفت. نیروهای تحت امرش در رزمهای شبانه، نرمشهای صبحگاهی، آموزشهای آبی ـ خاکی، شنا و تمرینهای دشوار سوار و پیاده شدن از قایقها، از تجربه و دانش او بهره میبردند.
در آن روزها، شماری از یاران و همرزمانش در کنار او حضور داشتند؛ از جمله شهید ایرج سهرابی، حاج احمد چراغی، جعفر چراغی، مرحوم مصطفی نوروزی، بسیجیانی همچون سجاد غلامی و داریوش ملکی، شهید عباسقلی اسفندیاری، موسی موسوی و مرحوم حاجآقا ضمیری؛ نامهایی که هر یک بخشی از خاطرات ماندگار آن روزگارند.
با انتقال نیروها به مناطق عملیاتی شط علی و هورالعظیم، آموزشهای نظامی وارد مرحلهای جدیتر شد. در میان نیزارها و آبراههای منطقه، شهید محمد زارع، فرمانده گروهان، و شهید غلامرضا صالحی، جانشین فرمانده گروهان، بر اجرای دقیق آموزشها نظارت داشتند.
پس از آن، غلامرضا به همراه جمعی از فرماندهان برای گذراندن دورههای تخصصی آبی ـ خاکی به پلاژ اندیمشک اعزام شد. پرش از ارتفاع، نفسگیری زیر آب و عبور از موانع دشوار، بخشی از آموزشهایی بود که توان رزمی آنان را برای حضور در عملیاتهای پیچیدهتر افزایش میداد.
شهید صالحی گویی تمام وجود خود را در جبهه و میدان نبرد معنا میکرد. پیوند او با جبهه، پیوندی عمیق و ناگسستنی بود؛ از همین رو، به یکی از نیروهای ثابت عملیاتهای آبی ـ خاکی و گردانهای سکانی تبدیل شد. در سال ۱۳۶۴، پس از تحویل گردان سلمان به نیروهای مسجدسلیمان، فرماندهی یکی از گروهانهای آن را بر عهده گرفت و در ادامه مسیر مجاهدت، جلوههای بسیاری از ایثار و فداکاری را به نمایش گذاشت.
سرانجام، در ۱۴ آبان ۱۳۶۵، در جبهه خسروی، هنگامی که در مسیر انجام مأموریت و خدمت بود، هدف گلوله تکتیرانداز دشمن بعثی قرار گرفت و به جمع همرزمان شهیدش پیوست.
پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام، پس از تشییع باشکوه در شهرستان مسجدسلیمان، در قطعه شهدای المهدی(عج) چهار بیشه به خاک سپرده شد؛ آرامگاهی که از آن روز تاکنون، مأمن دلهای مشتاق و زیارتگاه عاشقان فرهنگ ایثار و شهادت است.
