پایگاه خبری همتبار _ صادق یزدی : بیستوهفتم خرداد سال ۱۳۶۳؛ دو دستگاه اتوبوس حامل نیروهای بسیجی، به همراه تعدادی از نیروهای سپاه، پس از طی مراحل ثبتنام و سازماندهی اولیه، از مسجدسلیمان عازم جبهههای نبرد حق علیه باطل شدند.
حوالی ساعت سه بعدازظهر بود که کاروان ما از مقر بسیج در محله «سیبرنج» به راه افتاد. پیشاپیش اتوبوسها، یک وانت سبزرنگ سپاه حرکت میکرد؛ خودرویی که با بلندگوی تبلیغاتی و پرچمهای جمهوری اسلامی نصبشده بر میلههای باربند، با پخش مارشهای جنگی و سرودها و شعارهای حماسی و انقلابی، مسیر حرکت کاروان را همراهی میکرد.
کاروان به سمت مرکز شهر حرکت کرد. پس از طواف به دور مسجد جامع نمره یک، از مسیر گاراژ شرکت نفت و باشگاه مرکزی، از شهر خارج شدیم.
هوا بسیار گرم بود و مانند بسیاری از روزهای آن دوران، امکانات تدارکاتی و پشتیبانی محدود بود. طبیعی بود که تشنگی و عطش در میان نیروها بهشدت احساس شود.
در حوالی «تنگمو»، در نزدیکی محل دانشگاه آزاد فعلی، برای خداحافظی با بدرقهکنندگان و انجام بررسیهای نهایی، از اتوبوسها پیاده شدیم.
در آن روزها، بسیاری از خانوادههای جنگزده که خانههایشان در اثر بمباران تخریب شده بود یا از بیم حملات بعدی ناچار به ترک خانههای خود شده بودند، در چادرهایی در همان حوالی اسکان داشتند. برخی نیز در ساختمانهای ارتش و هوانیروز زندگی میکردند.
در آن هوای طاقتفرسا، مردم محلی با تمام توان تلاش میکردند هر آنچه در توان دارند برای پشتیبانی از رزمندگان به دست مسئولان تدارکات برسانند.
در میان آن هیاهو و گرمای طاقتفرسا، پیرمردی با دیدن تشنگی و گرمایی که نیروها تحمل میکردند، بیدرنگ به سمت چادر خود رفت.
دقایقی بعد، در حالی که چند قالب یخ و یک فلاسک آبخوری در دست داشت، بازگشت. کنار شیر آب عمومی نشست، یخها را داخل کلمن ریخت و آب خنک را همراه با فلاسک در اختیار نیروها گذاشت.
هرچه اصرار کردیم که آب سرد را استفاده میکنیم، اما فلاسک را برای خودش و خانوادهاش نگه دارد، نپذیرفت.

با نگاهی سرشار از ایمان و اخلاص گفت:
«من هم میخواهم در این اعزام و در مقابله با دشمنان، سهمی داشته باشم؛ پس این هدیه را از من قبول کنید.»
همان لحظه، دوربینم را به دست یکی از هماعزامیها دادم تا این صحنه ناب را ثبت کند؛ تصویری که شاید در ظاهر، تنها یک پیرمرد و یک کلمن آب را نشان میدهد، اما در حقیقت، بخشی از تاریخ ایثار و همراهی مردم با رزمندگان را در خود جای داده است.
خواستم این تصویر بماند تا آیندگان بدانند مردم این سرزمین، حتی در روزهای سخت و در اوج تنگنا، هر آنچه داشتند در طبق اخلاص میگذاشتند و برای دفاع از کشور و همراهی با رزمندگان تقدیم میکردند.
امروز، هر بار که به آن عکس نگاه میکنم، خاطرات آن روزها برایم زنده میشود و چهره آن مرد بزرگ را به یاد میآورم.
با خود میگویم: آن بنده خدا هر آنچه داشت، با تمام وجود بخشید. شاید به این فکر نکرد که خودش و خانوادهاش از آن پس چگونه روزگار را بدون آن کلمن سپری خواهند کرد. برای او، مهم این بود که در راه خدا و برای دفاع از این مرز و بوم، سهمی داشته باشد و اثری از خود بر جای بگذارد.
شاید ارزش آن کلمن، نه به قیمت مادی آن، بلکه به اندازه اخلاصی بود که پشت آن قرار داشت؛ اخلاصی که یک انسان ساده و بیادعا را واداشت تا از داشته اندک خود بگذرد تا سهمی هرچند کوچک در دفاع از سرزمینش داشته باشد.
این روحیه ایثار و فداکاری مردم ایران، در طول سالهای جنگ تحمیلی بارها خود را نشان داد و در بزنگاههای مختلف نیز تکرار شد؛ از روزهای دفاع مقدس گرفته تا رخدادهای سالهای بعد و جنگهای ۱۲ روزه و هوشمند رمضان.
تاریخ فقط با نام فرماندهان و عملیاتها نوشته نمیشود. گاهی تاریخ را باید در قاب یک عکس، در دستان یک پیرمرد، در چند قالب یخ و در یک کلمن آب جستوجو کرد؛ جایی که یک انسان ساده، با بخشیدن داشته خود، نشان میدهد برای دفاع از سرزمین و همراهی با مردمش، هیچکس آنقدر کوچک نیست که نتواند سهمی داشته باشد.
آن پیرمرد شاید نامش در هیچ کتابی ثبت نشده باشد، اما تصویرش برای همیشه در حافظه کسانی که آن روز را دیدهاند، باقی خواهد ماند.

ایستاده از راست : شهید سید محمدرضا موسوی، دکتر داود کیانی، منصور کیانی، سردار شهید مسلم حاتمی، شاپور امینی، ناشناس ، ،سید علیرضا مرعشی، نوجوان ناشناس
