پایگاه خبری تحلیلی هم تبار _ عبدالحمید گل افشان : شاید برایتان جالب باشد که در یکی از گرمترین روزهای تابستان، وقتی یک هنرمند نقاش شوشتری برای ثبت تصویری از پلهای تاریخی شهر به کنار رودخانه میرود، نه با منظرهای الهامبخش، بلکه با انبوهی از زباله و بوی نامطبوع مواجه میشود. این صحنه، تلخترین نماد از وضعیت شهری است که ۱۴ اثر ثبتشده در یونسکو دارد، اما مدیرانش بیشتر به فکر حفظ صندلیهای خود هستند تا حفظ میراث و رفاه مردم.
واقعیت این است که اکثریت قریببهاتفاق مدیران ادارات کلیدی شهرستان شوشتر، افرادی غیربومی و در بسیاری موارد، فاقد تخصص و دلسوزی لازم برای این دیار هستند. نتیجه این رویکرد، مدیریتی است که نهتنها نتوانسته زمینهساز جذب سرمایهگذاران و گردشگران باشد، بلکه با رفتارها و تصمیمات بیبرنامه، آنها را دفع کرده و چهرهای نامطلوب از شهرستان ارائه داده است. سالهاست که مردم شوشتر از نبود هتلی مناسب و کمبود سرویسهای بهداشتی در بوستانها و اماکن عمومی گلایه دارند، اما گویا این مطالبات در اولویتهای مدیریتی جایی ندارد.
در حوزه زیرساختهای جادهای، محور مرگبار شوشتر به دزفول، هر سال با تصادفات جبرانناپذیر، خانوادههای زیادی را سوگوار کرده است. سالهاست که نمایندگان مجلس و مسئولان وعده چهاربانده کردن این جاده پُرتردد را میدهند، اما هنوز هیچ اقدام عملی صورت نگرفته و معلوم نیست تا چه سالی باید منتظر این تعریض حیاتی ماند.
کشاورزان و گندمکاران شوشتر و گتوند نیز با مشکلات عدیدهای دستوپنجه نرم میکنند؛ از عدم دریافت بهموقع وجه گندم تا کمبود سوخت گازوئیل برای تراکتورها که بعضاً باعث شده محصولاتشان با قیمت پایینتر به دلالان فروخته شود. این معضلات در حالی رخ میدهد که گندم از محصولات استراتژیک کشور است.
ایستگاه راهآهن شوشتر نیز سالهاست تعطیل شده و شهروندان شوشتر، گتوند و مسجدسلیمان برای استفاده از قطار، ناچارند به ایستگاههای اندیمشک یا اهواز مراجعه کنند. این بیتوجهی به یک زیرساخت حیاتی، نماد بارز فراموشی یک شهرستان تاریخی است.
ورزشکاران شوشتری در رشتههای مختلف از والیبال و فوتبال گرفته تا کشتی و دوومیدانی، از کمبود امکانات اولیه ورزشی رنج میبرند. هنرمندان این دیار نیز از نویسندگان و نمایشنامهنویسان گرفته تا نقاشان و بازیگران تئاتر با نبود فضای مناسب برای کار، کمبود بودجه و بیتوجهی مسئولان مواجهاند. بسیاری از آنها مجبورند برای ارائه آثار خود به شهرهای دیگر مهاجرت کنند.
در برخی ادارات خدماترسان، شهروندان با برخوردهای نامناسب و گاه توهینآمیز کارکنان مواجه میشوند که این خود نشانهای از نبود نظارت کافی و آموزشهای لازم است. نداشتن سرویس بهداشتی در گلزار شهدای آرامستان مرقد صاحبالزمان (عج)، توهین آشکار به شعور بازماندگان و پدران و مادران شهید است که سالهاست چشمانتظار یک اقدام حداقلی برای احترام به مقام شهدا هستند.
ورود آزادانه احشام به فضای سبز بلوارها و پارکها، نهتنها چهره شهر را مخدوش کرده، بلکه سلامت عمومی را نیز به خطر انداخته است؛ در حالی که هیچ برخورد قاطعی با این معضل آشکار صورت نمیگیرد.
بهباور نویسنده، ریشه بسیاری از این نابسامانیها، به الگوی نادرست انتصابات مدیریتی بازمیگردد. وقتی اکثر مدیران ارشد یک منطقه، غیربومی و فاقد تخصص و دلسوزی باشند، نتیجه چیزی جز عقبماندگی و نارضایتی نخواهد بود. از استاندار محترم خوزستان، جناب آقای موالیزاده که همواره دغدغه توسعه استان را دارند، انتظار میرود با نگاه ویژه به شوشتر، از فرماندار شهرستان گزارش عملکرد هفتگی یا ماهانه مدیران ادارات کلیدی را بهصورت مکتوب و عملیاتی درخواست کرده و در صورت مشاهده کمکاری یا ترک فعل، نسبت به برکناری مدیران ناکارآمد اقدام فرمایند. همچنین با اعزام بازرسان بهصورت محسوس و نامحسوس و انجام بازدیدهای سرزده بدون هماهنگی قبلی، با ترکفعلها و کمکاریها برخورد قاطع داشته باشند. پرسش اینجاست که آیا کهنشهر شوشتر با آن همه ظرفیت تاریخی، همچنان در مهآلودگی این تصمیمهای بینتیجه باقی خواهد ماند؟
با سلام
بسیارجامع و. کامل موارد و کاستی ها به نگارش درآمده
وآن هنگام که اکثرنمایندگان ادوار وام دار افراد درحوزه مالی و تشریفات زمان انتخابات خود به کسانی باشند
نتیجه انتخاب مسئولان می شود ادای پست ومقام به همان کارگزاران دوران تلاش برای کرسی نمایندگی، تا احزاب نباشند همیشه این داستان ادامه دارد
این حرف درستی است متاسفانه دخالت نمایندگان برخلاف قانون از عمده مشکلات مدیریتی کشور است