پایگاه خبری همتبار _ شوشتر، شهری با پیشینه چند هزار ساله و جایگاهی کهن در تاریخ ایران، این روزها چهره دیگری به خود گرفته است؛ چهرهای که با شکوه تاریخیاش همخوانی ندارد. در گذر از خیابانها و معابر این شهر، نشانههای بیتوجهی به ایمنی و زیبایی شهری به چشم میآید: تیرهای برق فرسوده بر زمین افتادهاند، جعبههای کنتور فلزی بیدرپوش در برابر باران تسلیم شدهاند و گودالهایی که ماههاست دهان باز کردهاند تا شاید عابری را ببلعند. این تصویر، شایسته شهری نیست که نام کهنش بر تارک تاریخ ایران میدرخشد.
در یکی از معابر شوشتر، تیرهای چوبی، فلزی و سیمانی فرسودهای رها شدهاند؛ نه تنها چهره شهر را زشت کردهاند، بلکه گواهیاند بر ترک فعل مدیریت شهری و شبکه توزیع برق. این تیرها روزگاری ایستاده بودند تا روشنیبخش خانهها باشند؛ امروز اما افتادهاند و چهرهای نامناسب برجای گذاشتهاند.
جعبههای کنتور برق در بسیاری از محلات، فلزی و بدون درپوش رها شدهاند. با نخستین بارش، آب باران به داخل فیوزها و کنتورها نفوذ میکند و خطر برقگرفتگی، جان عابران و کودکان را تهدید میکند. این خطر شوخی نیست. یک لحظه غفلت، یک تماس ناخواسته، میتواند فاجعهای رقم بزند که هیچ پوزشی جبرانش نمیکند.

مسکن مهر نزدیک دبستان حاج باقرنوید
گودالهایی که برای نصب تیرهای برق حفر شدهاند، ماههاست بدون هیچ حفاظ ایمنی، نوار هشدار یا فنسبندی رها شدهاند. این گودالها در معابر عمومی، بهویژه در ساعات شب، به دامهایی خطرناک برای شهروندان و گردشگرانی تبدیل شدهاند که برای دیدن سازههای آبی تاریخی شوشتر به این شهر میآیند.
شهر کهن شوشتر، میزبان گردشگرانی از سراسر کشور و جهان است. ذهنیتی که این صحنهها در ذهن مهمانان ایجاد میکند، سالها تلاش برای معرفی ظرفیتهای تاریخی و فرهنگی این شهر را زیر سؤال میبرد. آیا شایسته است شهری با پیشینه چند هزار ساله، میزبان چنین صحنههایی باشد؟

تابلوبرق بدون درپوش وغیرایمن وخطربرق گرفتگی مکان مذهبی عون بن جعفر
اینجا جای پرسش است از سازمان برق شوشتر، از شرکت توزیع نیروی برق و از واحد تعمیرات؛ کدام واحد باید جعبههای کنتور را ایمنسازی کند؟ چه کسی پاسخگوی گودالهایی است که ماههاست رها شدهاند؟
مسئولان اجرایی شهرستان شوشتر و استان خوزستان، چه با بازدیدهای میدانی آشکار و چه نظارتهای پنهان، باید این وضعیت را از نزدیک ببینند و با قصور، کمکاری و ترک فعل، برخورد جدی کنند. بیتفاوتی در برابر جان شهروندان، هیچ توجیهی ندارد.
در این میان، انتظار میرود برخی کارشناسان روابط عمومی ادارات و نهادهای خدماترسان، بهجای پاسخگویی به اصل مطالبه، موضوع را به حاشیه نبرند و به جای نقد منصفانه به برچسبزنی روی نیاورند. این شیوه، با رسالت خدمتگزاری و اخلاق حرفهای فاصله دارد. خبرنگار با انصاف، زحمات کارگران خدوم ادارات و شرکتها را نادیده نمیگیرد؛ اما در برابر خطراتی که جان مردم را تهدید میکند، سکوت را جایز نمیداند.
رسالت خبرنگاری، بیان مسائل شهری و مطالبه حق و حقوق شهروندی است. این مسیر،نه برای تسویهحساب شخصی است و نه برای تخریب؛هدف، اصلاح امور است. جای تأسف است که گاهی موضوعات و مشکلات شهری و شهروندی، شخصی تلقی میشوند. مردم داور نهایی این میدان هستند و قضاوتشان، بر اساس آنچه میبینند و لمس میکنند، شکل میگیرد.
هر خبرنگار و مطالبهگری باید وظیفه و رسالتش را با شجاعت انجام دهد؛ اما مسئولان نیز بدانند که ترک فعل، مسئولیت حقوقی و وجدانی دارد.
به باور نویسنده، شوشترِ تاریخ و آب و آینه، شهری نیست که ایمنی و آبرویش را پای بیتدبیری و ترک فعل بسپارد؛ شهری که هزاران سال استوار ایستاده، امروز نباید زیر پای شهروندان و گردشگرانش خالی شود. ایمنسازی جعبههای کنتور، جمعآوری تیرهای فرسوده، پر کردن گودالهای رهاشده، نصب حفاظ و نوار هشدار، فنسبندی معابر پرخطر و بازدید میدانی مستمر مسئولان، نه یک درخواست شخصی، بلکه کمترین حق شهروندی و یک ضرورت انکارناپذیر است. این راهکارها اگر امروز اجرا نشوند، فردا باید هزینه حادثهای را بپردازیم که هیچ پوزشی جبرانش نمیکند. آیا مسئولان ذیربط، پیش از آنکه زنگ خطر از یک فاجعه به صدا درآید، آستین بالا میزنند و پاسخگوی جان و امنیت مردم خواهند بود؟