پایگاه خبری همتبار _ صادق یزدی : همهچیز از دیوارهای تازهساختهشده مسجد صاحبالزمان (عج) آغاز شد. این بنا، تنها مجموعهای از سیمان و سنگ نبود؛ بلکه مکانی برای تجلی نور هدایت و مأمنی برای ایثار و خدمت به مردم به شمار میرفت.
پس از اتمام بنای مسجد، خانه عالم در مجاورت آن ساخته شد تا محل اسکان امام جماعت و زمینهساز نشر ارزشهای الهی در میان مردم باشد. در کنار این بنا نیز مجموعهای از مغازهها با نگاهی فراتر از تجارت احداث شد. این مغازهها، موقوفات مسجد بودند؛ سرمایهای وقفشده که با نیت تأمین استقلال مالی و فراهمکردن امکان خدمترسانی بیشتر به مردم ایجاد شده بود. این موقوفات، بهمنزله شریان حیاتی فعالیتهای خیرخواهانه مسجد، در سالهای بعد بخشی از نیازهای فرهنگی و اجتماعی آن را تأمین میکردند.
در طبقه دوم این مجموعه، جایی که عطر آرامش و طاعت در آن جاری بود، «مکتبالزهرا (س)» شکل گرفت؛ مکانی برای فعالیتهای فرهنگی و آموزشی بانوان تا در پرتو درسهای قرآن، احکام و اخلاق، جان خود را از نور معرفت الهی سیراب کنند و این روشنایی را به اطرافیان و خانههای دیگر نیز انتقال دهند.
در آن روزگار، همسر شهید حقدان( امام جماعت مسجد)، به همراه بانوانی فداکار و دغدغهمند، از جمله خانم زهرا کیانی (همسر احمدپور)؛ رقیه طاهری(همسر خالوزاده)؛ و خانم حسینی، در این مجموعه فعالیت میکردند و فضای آن را به کانونی برای آموزش و ترویج معارف دینی تبدیل کرده بودند.
جلسات هفتگی قرآن و تفسیر، تنها کلاسهایی برای آموزش نبودند؛ بلکه محفلهایی بودند که قلبهای مشتاق معرفت را از سراسر منطقه بهسوی خود جذب میکردند. با پیروزی انقلاب اسلامی، این جریان نور و هدایت، از آموزش قرآن و نهجالبلاغه تا قرائت ادعیه و برگزاری کلاسهای اخلاق گسترش یافت و در کنار آن، فعالیتهای عملی و اجتماعی نیز شکل گرفت. برگزاری کلاسهای نهضت سوادآموزی، از جمله این اقدامات بود که به کاهش بیسوادی در میان بانوان محلی کمک کرد و مسیر دستیابی آنان به آگاهی و توانمندی بیشتر را هموار ساخت.
اما با آغاز جنگ تحمیلی و شعلهورشدن آتش جنگ در مرزهای غربی کشور و بمباران شهرها هنگامی که دشمن تا دندان مسلح یورش به سرزمین ایران را آغاز کرد، مساجد به پایگاههایی برای سازماندهی و پشتیبانی از جبهههای دفاع مقدس تبدیل شدند.
درحالیکه مردان در خطوط مقدم جبهه حضور داشتندویا از مناطق و محلههای شهرها حفاظت میکردند یا به فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی مشغول بودند، بانوان نیز در مسجد صاحبالزمان (عج) با قلبهایی سرشار از عشق و دستانی توانمند، نقش مهمی در پشتیبانی از رزمندگان ایفا کردند. آنان در کنار مسئولیتهای خانوادگی، با تمام توان به میدان خدمت آمدند و جلوههایی ماندگار از ایثار و فداکاری را رقم زدند.
در میان این بانوان، خانم ملیحه خلیلیان و خواهرش، مرحوم نصرت خلیلیان، مادر شهیدان جمشید و حمیدرضا فریدنیان،به همراه خانم مریم مرادی(همسر مرحوم پوربابادی) نقشآفرین بودند. مرحوم مشهدی خدیجه مکوندی؛ مشهدی زهرا جارودی( همسر مرحوم حسن یزدی) مشهدی مریم هنری؛ سوگل شجاعی (همسر مرحوم مرادی), ملکی صادقی (مادر شهید حسین صادقی)؛ بتول مشهدیزاده( مادر شهید علیاصغر عشرتی)؛ رقیه رسولی و خانم مبارزاده نیز از جمله بانوانی بودند که در این حرکت خداپسندانه مشارکت داشتند.
این بانوان، با همراهی دختران و نیروهای جوانتر، در حیاط مسجد و گاه در حیاط منزل سازمانی آقای حیدری( همسر خانم خلیلیان) که در مجاورت مسجد قرار داشت، فعالیتهای گستردهای را سامان میدادند؛ فعالیتهایی که شاید کمتر دیده میشد، اما تأثیری عمیق در پشتیبانی از جبههها داشت.
در میان بوی صابون و بخار آب، لباسهای رزمندگان را میشستند و خشک میکردند تا آنان با لباسهایی پاکیزه، دوباره راهی میدان نبرد شوند. گاه کیسهکیسه پتو به دستشان میرسید؛ پتوهایی که بر اثر جراحات رزمندگان خونآلود شده، یا در گلولای جبههها آلوده بودند و حتی ممکن بود در معرض مواد شیمیایی قرار گرفته باشند. این شیرزنان، با ارادهای استوار و بدون هیچ چشمداشتی، شستوشوی آنها را بر عهده میگرفتند.
در برخی روزها، حیاط مسجد و حتی خانه ننه عبدالله(خانم حیدری) از پتو، ملحفه و لباسهای رزمندگان پر میشد؛ بهگونهای که این مکانها به رختشورخانههایی بزرگ با شمار زیادی نیروی داوطلب شباهت پیدا میکردند.
فعالیتها تنها به شستوشوی لباس و پتو محدود نبود. از بافتن شال، جوراب و دستکشهای کاموایی گرفته تا پختن کلوچههای گرم، همهچیز در خدمت رزمندگان و جبههها قرار داشت.
کمکهای نقدی و بستههای معیشتی نیز به همت این بانوان جمعآوری و برای پشتیبانی از جبههها ارسال میشد تا رزمندگان بدانند که در پشت جبهه، مادرانی همچون خواهران خلیلیان و مرادی، با تمام وجود در کنار آنان ایستادهاند.
این فعالیتها بهصورت مستمر ادامه داشت تا اینکه در اواخر سال ۱۳۶۳، پایگاه مقاومت خواهران بهطور رسمی فعالیت خود را آغاز کرد و زمینهای برای انسجام بیشتر فعالیتهای بانوان فراهم شد. بااینحال، تلاشهای آنان تنها به پشتیبانی تدارکاتی محدود نشد. در روزهای بمباران و موشکباران شهر، این بانوان، خود را به محل حادثه میرساندند و برای کمک به آسیبدیدگان و التیام زخمهای همنوعانشان تلاش میکردند.
همچنین برخی از این بانوان در غسل، کفن و تشییع پیکر شهدای زن نقش داشتند و با رعایت حرمت و احترام لازم، پیکر این شهدا را برای مراسم تدفین آماده میکردند. بدینترتیب، مکتبالزهرا (س) و مسجد صاحبالزمان (عج) نهتنها کانونی برای آموزش و معارف دینی، بلکه پایگاهی برای خدمترسانی، همدلی و حضور مؤثر بانوان در روزهای دشوار جنگ بود.
داستان مسجد صاحبالزمان (عج) با پایان جنگ به سرانجام نرسید؛ چراکه ریشههای خدمت و همدلی در این مکان عمیقتر از آن بود که با پایان جنگ از حرکت بازبماند. این جریان مردمی، در سالهای پس از جنگ نیز ادامه یافت و مسجد همچنان پناهگاهی برای نیازمندان و محل رجوع مردم باقی ماند.
اگر خانوادهای در سرمای زمستان یا گرمای تابستان به امکانات ضروری نیاز داشت، مسجد با تکیه بر کمکهای مردمی برای تأمین وسایلی همچون بخاری، کولر یا یخچال اقدام میکرد. اگر خانهای نیازمند تعمیر و مرمت بود، مردان و زنان مسجد برای کمک به ساکنان آن پیشقدم میشدند و اگر بیماری به دلیل مشکلات مالی یا کمبود امکانات در تنگنا قرار میگرفت، گروهی پزشکی از میان نیروهای مردمی و خیرخواه برای رسیدگی به وضعیت او هماهنگ میشد.
فعالان این مجموعه آموخته بودند که حتی با کمترین امکانات نیز میتوان به یاری همنوعان شتافت؛ کافی است ارادهای جمعی، همتی بلند و روحیهای سرشار از همدلی وجود داشته باشد. آنان کمبود امکانات و ابزار را با مشارکت مردمی و عزم راسخ خود جبران میکردند و خدمت به مردم را وظیفهای مستمر میدانستند.
مسجد صاحبالزمان (عج) کلگه، تنها یک بنای مذهبی نبوده و نیست؛ این مسجد، خانهای برای مردم و مأمنی برای نیازمندان بوده است؛ خانهای که در آن، انسانهایی از جنس مردم گرد هم آمدند و پیوندی ناگسستنی میان ایمان، معرفت و جهاد برقرار کردند. این پیوند، در طول سالیان متمادی، به ارائه خدمات گوناگون فرهنگی، اجتماعی و حمایتی به مردم انجامید.
چه انسانهایی که در جریان جنگ تحمیلی و موشکبارانها از همین مسجد و محله به شهادت رسیدند و چه انسانهایی که بیادعا و صبورانه، راه خدمت و ایثار را ادامه دادند. آنان در یکی از مناطق محروم شهر مسجدسلیمان، با تکیه بر ایمان، همدلی و کمکهای مردمی، خدماتی ارزشمند به همنوعان خود ارائه کردند؛ خدماتی که شاید نام بسیاری از خادمان آن در جایی ثبت نشده باشد، عکس، فیلم و یا گزارشی در دسترس نباشد، اما آثار نیکشان در حافظه مردم، محله و تاریخ شهر باقی مانده است.
این، روایت خانهای است که نور معرفت را به جهاد پیوند زد و ایثار را از روزهای جنگ تا سالهای خدمت به مردم امتداد بخشید.