جانِ جاده‌های خوزستان در انتظار تصمیمی ملی

۸ آبان ۱۴۰۵ | ۰۹:۴۲
1136
0
زمان مطالعه: 4 دقیقه

پایگاه خبری هم‌تبار _ عبدالحمید گل افشان : جاده‌های خوزستان سال‌هاست که نامه‌ای نانوشته از درد را با خود حمل می‌کنند؛ نامه‌ای که هر بار با صدای برخورد فلز و فریاد خانواده‌ای، صفحه‌ای تازه از آن ورق می‌خورد و داغی تازه بر دل مردمی می‌نشاند که سال‌هاست با ترس از مسیر، زندگی می‌کنند. در همین حال، دادستان مرکز استان در تازه‌ترین هشدار خود، برخورد قاطع با تخلفات حادثه‌ساز رانندگی را وعده داده و بر ضرورت ایمن‌سازی ۵۸ نقطه حادثه‌خیز اهواز تأکید کرده است؛ وعده‌ای که اگرچه دیر آمده، اما نشانه‌ای از بیداری مسئولان است.

امیر خلفیان همچنین خواستار توقیف خودروهای دارای اضافه‌بار، برخورد قضایی با واحدهای تولیدی متخلف، رفع نواقص ایمنی جاده‌ها و استفاده از سامانه‌های هوشمند برای کنترل تخلفات شده و هشدار داده است که دستگاه‌های مسئول در صورت کوتاهی، با پیگیری قانونی مواجه خواهند شد. این مطالبات اگرچه درست و ضروری‌اند، اما زمانی اثرگذار خواهند بود که به یک برنامه زمان‌بندی‌شده و بودجه‌محور تبدیل شوند، نه به بیانیه‌های مقطعی که پس از چند روز به فراموشی سپرده می‌شوند.
واقعیت تلخ آن است که نقاط حادثه‌خیز خوزستان تنها به اهواز محدود نمی‌شود. جاده شوشتربه دزفول، اهواز به سوسنگرد و خرمشهر، اهواز به مسجدسلیمان، شوشتر به مسجدسلیمان، اهواز به رامهرمز، اهواز به هفتکل و اهواز به ایذه، هر یک سال‌هاست که شاهد تصادف‌های منجر به جرح و فوت هستند و خانواده‌های بی‌شماری را عزادار کرده‌اند. تا زمانی که اصلاح این محورها در قالب یک طرح ملی و با اعتبارات پایدار تعریف نشود، ایمن‌سازی ۵۸ نقطه در مرکز استان تنها قطره‌ای از یک دریای درد خواهد بود.
در این میان، رفتار برخی رانندگان نیز مزید بر علت است؛ رانندگانی که در جاده‌های روستایی با سرعت غیرمجاز حرکت می‌کنند و ناگهان بدون توجه به حق تقدم، از مسیر فرعی به جاده اصلی وارد می‌شوند و صحنه‌ای از تصادف را رقم می‌زنند که تا همیشه بر وجدان مسیر باقی می‌ماند. ساماندهی این نقاط ورودی و نصب علائم هشداردهنده و آینه‌های محدب، کم‌هزینه‌ترین و سریع‌ترین راه برای کاهش این دست تصادف‌هاست.

تجهیز جاده‌های استان به دوربین‌های مداربسته نیز از ضرورت‌هایی است که سال‌هاست نیمه‌کاره مانده؛ در بسیاری از محورها دوربینی وجود ندارد و در برخی نقاط دیگر، دوربین‌های نصب‌شده یا خراب‌اند یا به دلیل نبود پایش مستمر، کارایی خود را از دست داده‌اند. راهداری و پلیس راه می‌توانند با یک قرارداد نگهداری شفاف، وضعیت هر دوربین را ماهانه گزارش کنند و نقشه پوشش دوربین‌ها را به‌صورت عمومی منتشر کنند.
درهمین حال، تخلفات رانندگان به‌اصطلاح «شوتی» در محورهای اهواز به هندیجان، دیلم و گناوه و بالعکس، به معضلی جدی تبدیل شده است؛ خودروهایی که با بار غیرمجاز و سرعت بالا در جاده‌های پرترافیک حرکت می‌کنند و به گفته شاهدان، روزانه حجم گسترده‌ای از کالای قاچاق از تلویزیون و کولر و یخچال و ماشین لباسشویی گرفته تا سایر لوازم خانگی و الکترونیکی را به اهواز و شهرهای مختلف خوزستان جابه‌جا می‌کنند. این خودروها به دلیل الگوی حرکتی مشخص و مسیرهای تکراری، به‌راحتی قابل رصد و شناسایی هستند و برخورد قاطع و برنامه‌ریزی‌شده پلیس راهنمایی و رانندگی و نیروی انتظامی می‌تواند در مدت کوتاهی این جریان را مهار کند.
آنچه در این میان مغفول مانده، هم‌افزایی نهادها است؛ اگر فرمانداری‌های هر شهر، دادستانی و نیروی انتظامی با یک برنامه عملیاتی مشترک وارد شوند، می‌توان جلوی بسیاری از تخلفات و در پی آن، بسیاری از حوادث را گرفت. پیشگیری همیشه بهتر و ارزان‌تر از درمان است و راهکار عملی آن، تشکیل کارگروه مشترک استانی با گزارش‌دهی ماهانه به مردم و رسانه‌هاست، تا وعده‌ها در پیچ‌وخم بوروکراسی گم نشوند.
انتظار می‌رود نمایندگان استان خوزستان در مجلس شورای اسلامی نیز در این زمینه نقشی فعال‌تر و مطالبه‌گرانه‌تر ایفا کنند؛ حضور مستمر در کمیسیون عمران، طرح پرسش از وزیر راه و شهرسازی و پیگیری اختصاص ردیف بودجه ملی برای محورهای پرحادثه استان، ابزارهایی است که در اختیار نمایندگان قرار دارد و می‌تواند مسیر ایمن‌سازی جاده‌ها را از وعده به واقعیت برساند. همراهی نمایندگان با دستگاه قضایی و راهداری، می‌تواند فشار لازم برای تسریع در اجرای طرح‌های ایمن‌سازی را فراهم کند.
جاده‌های خوزستان دیگر ظرفیت شنیدن هیچ وعده‌ای را ندارند؛ هر روز تأخیر در ایمن‌سازی، به معنای ایستادن یک خانواده دیگر بر سر مزار عزیزانش است و تاریخ، این تأخیر را بر پیشانی مسئولان ثبت خواهد کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *