پایگاه خبری همتبار _ در دهه ۱۳۶۰ خورشیدی، در روزگاری که انقلاب اسلامی و دفاع مقدس، شور و احساسات دینی مردم را به اوج رسانده بود، در مسجد صاحبالزمان (عج) محله کلگه شهرستان مسجدسلیمان، حرکتی فراتر از یک فعالیت مذهبی جریان داشت؛ حرکتی که پیوندی عمیق میان مردم، خانوادههای شهدا و آرمانهای عاشورایی برقرار میکرد.
در آن سالها، با شهادت جوانان و رزمندگان وطن، جامعه بیش از پیش در آیینهای دینی و مجالس عزاداری اهلبیت (ع) به دنبال تسلی خاطر، همدلی و معنابخشی به رنجهای خود بود. در چنین فضایی، هیئت سینهزنی مسجد صاحبالزمان (عج)، فراتر از یک تشکل مذهبی، به کانونی برای همبستگی اجتماعی و همراهی با خانوادههای شهدا تبدیل شد.
این هیئت با مدیریت و هماهنگی پیشنماز مسجد، حاجآقا محمدجواد سمتی، با انسجام و شکوه بیشتری برگزار میشد؛
اما فعالیت آن به دیوارهای مسجد محدود نبود. اعضای هیئت، هر شب با دلهایی آکنده از ارادت به اهلبیت (ع) و چشمانی اشکبار، راهی خانههای شهدا میشدند. در طول مسیر نیز مردم و خانوادههای مختلف به آنان میپیوستند تا در این حرکت معنوی سهیم باشند.

خانه شهید؛ میعادگاه اشک و همدلی
لحظه رسیدن هیئت به خانه شهید، حالوهوایی متفاوت داشت؛ گویی زمان برای دقایقی از حرکت بازمیایستاد و همهچیز در سوگ و احترام به مقام شهید خلاصه میشد.
با ورود هیئت، مراسم سینهزنی و عزاداری در رثای اهلبیت (ع) برپا میشد. سپس سخنرانی و قرائت فاتحه برای شادی روح شهید و دیگر درگذشتگان خانواده، فضای مجلس را آکنده از معنویت و همدلی میکرد. مردم در کنار خانواده شهید مینشستند، در غم آنان شریک میشدند و با حضور صمیمانه خود، میکوشیدند از سنگینی بار مصیبت بکاهند.
این دیدارها صرفاً مراسمی برای گرامیداشت مقام شهدا نبود؛ بلکه جلوهای از همدردی جمعی و تلاشی برای التیام زخمهای خانوادههایی بود که عزیزترین سرمایه زندگی خود را در راه میهن و آرمانهایشان تقدیم کرده بودند. در آن لحظات، خانواده شهید تنها نبود؛ مردم آمده بودند تا نشان دهند که داغ شهید، داغ یک خانواده نیست، بلکه اندوه و افتخار یک محله و یک جامعه است.

کاروانی که مرز محلهها را نمیشناخت
این حرکت معنوی به محله کلگه یا محدوده اطراف مسجد محدود نمیشد. اگر شهیدی از محلهای دیگر بود یا خانوادهاش در فاصلهای دورتر سکونت داشت، هیئت برای حضور در خانه او نیز برنامهریزی میکرد.
در همین راستا، با هماهنگی واحد اتوبوسرانی شهرداری، چند دستگاه اتوبوس در اختیار اعضای هیئت و همراهان قرار میگرفت تا کاروان عزاداری به منزل شهید در محلهای دیگر عزیمت کند. در مقصد نیز، با حضور مردم همان منطقه، مراسم مداحی، سینهزنی و سخنرانی برگزار میشد.
پیام این حرکت روشن بود: هیچ شهیدی، فارغ از محل زندگی و تعلق محلهای، از یاد مردم فراموش نمیشود و خانواده او نیز در مسیر دشوار صبر و تحمل فقدان عزیزش تنها نخواهد ماند.
در طول این مسیرها و در خانههایی که عطر ایثار، ایمان و صبوری در آنها جاری بود، صدای نوحهخوانان مخلص، روحی تازه به مجالس میبخشید. آنان با صدای گرم و سوز دل خود، پیوند میان فرهنگ عاشورا و خاطره شهدای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس را زنده نگه میداشتند.

نوحهخوانانی که با عشق خدمت میکردند
در میان نوحهخوانانی که در این مجالس حضور داشتند، نامهای بسیاری به یادگار مانده است؛
از جمله مرحوم طهماسب پابرجا، مرحوم عیسی افروشه، روزعلی افروشه، مرحوم شاپور سیاهپور، مرحوم اسدالله یزدانی، مرحوم دبیری، شاطر جمشید وانونی، مرحوم خسرو منصورنژاد، فریدون مکوندی، شاپور اسدپور، مرحوم بهمن بهنام، افشین مؤمننژاد، حبیب قاسمی، داریوش ملکی، سعید کیانی، فرید موسوی، فرزین سلطانی و غلامرضا جهانآرا و شماری دیگر از ارادتمندان اهلبیت (ع).
این افراد صرفاً اجراکنندگان مراسم نبودند؛ آنان با صدای خود، حامل پیام همدلی، عشق و ارادت بودند. حضورشان، بدون چشمداشت مادی و با انگیزهای برخاسته از ایمان و احساس مسئولیت اجتماعی، جلوهای از خدمت خالصانه به مردم و خانوادههای شهدا به شمار میرفت.
نوحههایی که در رثای حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، یاران باوفای ایشان و شهدای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس خوانده میشد، از عمق جان برمیخاست و بر دل حاضران مینشست. در فضای آمیخته با اشک و ارادت، هر بیت نوحه، یادآور پیوندی بود میان حماسه عاشورا و ایثار جوانانی که جان خود را در راه اعتقادات و دفاع از میهن نثار کرده بودند.
همدردی مردم؛ مرهمی بر زخم خانوادههای شهدا
از دست دادن فرزند یا برادر جوان، اندوهی سنگین و جانفرساست؛ داغی که بهآسانی از خاطر خانواده پاک نمیشود. در چنین شرایطی، حضور مردم، همراهی همسایگان و صدای نوحهخوانان میتوانست بخشی از بار این مصیبت را سبکتر کند.
هیئت سینهزنی مسجد صاحبالزمان (عج) در آن سالها، افزون بر کارکرد مذهبی خود، نقشی اجتماعی و عاطفی نیز ایفا میکرد. این حضور مستمر، به خانوادههای شهدا یادآوری میکرد که جامعه، ایثار عزیزان آنان را فراموش نکرده و در مسیر صبر و پایداری، در کنارشان ایستاده است.
در حقیقت، اشکهایی که در این مجالس جاری میشد، تنها نشانه سوگواری نبود؛ زبان مشترک مردمی بود که با وجود تفاوتهای فردی و خانوادگی، در اندوهی مشترک به هم پیوند میخوردند. این آیینها فرصتی فراهم میکرد تا رنج فقدان در میان جمعی از همدردان تقسیم شود و خانوادههای داغدار، در سایه محبت و همراهی مردم، توان بیشتری برای ادامه مسیر زندگی بیابند.
امروز، بازخوانی آن خاطرات، یادآور روزگاری است که مسجد، هیئت، نوحهخوان و مردم محله، دست در دست یکدیگر، فرهنگ ایثار و شهادت را از سطح شعار فراتر میبردند و در رفتار و زندگی روزمره به نمایش میگذاشتند.
آنچه از آن روزها به یادگار مانده، تنها صدای نوحهها و اشکهای جاری نیست؛ بلکه خاطره مردمی است که باور داشتند حرمت شهید، با تنها نگذاشتن خانواده او معنا پیدا میکند.