پایگاه خبری همتبار _ عبدالحمید گل افشان : شوشتر با ۱۴ اثر ثبتشده در فهرست میراث جهانی یونسکو، از جمله سازههای آبی تاریخی، شهری است که نامش با تمدن و مهندسی آب گره خورده است. اما شهروندان هر روز از کنار پرسشهایی میگذرند که پاسخشان در تاریخ نیست؛ در کوچه و خیابان است: چرا شهری با این پیشینه، هنوز در نیمکت پارک، آسفالت معبر و روشنایی بلوار عقب است؟
روابط عمومی شهرداری و شورا از نشستی خبر داده است. در آن نشست، دکتر محمدحسین پورمحمدی، رئیس شورا، زیبایی شهری را «بخشی از هویت شهر» خواند و بر ساماندهی نماها، مبلمان شهری و نورپردازی تأکید کرد. آغاز عملیات زیباسازی پایانهٔ شرافت هم بهعنوان اقدام اخیر اعلام شد. این نشست نشان میدهد که مسئله دیده شده است؛ اما شهروندان شوشتر به «تأکید» عادت کردهاند و کمتر «تصویب» و «اجرا» دیدهاند.
بر اساس ماده ۲ آییننامهٔ اجرایی تشکیلات، انتخابات داخلی و امور مالی شوراهای اسلامی شهرها، همهٔ اعضای شورا سوگند یاد کردهاند که «در رعایت صرفه و صلاح و پیشرفت امور شهر و شهرداری اهتمام» کنند. این سوگند به یک نفر یا یک جلسه محدود نیست. پرسش شهروندان این است: «پیشرفت امور شهر» با کدام نیمکت قابل استفاده، کدام چراغ روشن و کدام پیادهروی ایمن سنجیده میشود؟
در بسیاری از پارکهای محلهای اصلاً صندلی نیست. در پارکهای دیگر، صندلیهای فلزی بدون سایهبان در تابستان گرم خوزستان قابل استفاده نیستند و در زمستان سرمای فلز نشستن را سخت میکند. سرویسهای بهداشتی در بسیاری از موارد آلودهاند و روشویی و مایع دستشویی ندارند. در معابر و پیادهروها نخاله و مصالح ساختمانی رها میشود و با خاطیان برخورد نمیشود.

خیابان طالقانی
خیابان طالقانی نمونهٔ پروژهای رهاشده است. مسقفسازی ادامه پیدا نکرده و فقط اسکلت تیرآهنهای زنگزده در پیادهروی کمعرض مانده است. ستونهای عریض و ناهمگون عرض پیادهرو را تنگ کرده و روشنایی هم ناقص است. در بافت قدیم هم آسفالت فرسوده است و خانههای مخروبهای وجود دارد که خطر ریزش دارند و تعیین تکلیف نشدهاند.

نرده های غیرایمن پل علامه شیخ شوشتری(ره)وخطر سقوط و بی توجهی شهرداری
نردههای پل علامه شیخ شوشتری کوتاه و غیراستاندارد است؛ حتی یک کودک میتواند از زیر آن بلغزد یا از بالای آن سر بخورد. ساختمان قدیمی و در حال ریزش اجرائیات شهرداری در پارک خدری سالهاست رها شده است. بارها در روزنامهها و پایگاههای خبری دربارهٔ خطر آن گزارش تهیه شده، اما یک پیگیری ساده هم انجام نشده است.

ساختمان قدیمی ودرحال ریزش اجرائیات شهرداری وبی توجهی مسئولان شهرداری
پارک موتورسیکلت در بازار سنتی و خیابانهای کمعرض امام، عبور عابران و خودروها را مختل کرده است. میوهفروشان و دستفروشان سیار مکان مشخصی ندارند. چراغهای برخی بلوارها و معابر خاموش است. چالههای حفاری آبفا ماهها آسفالت نمیشوند و ترمیمشان کند است. پارک جزیره از تابستان تعطیل است وضربه جبران ناپذیری به صنعت گردشگری شوشترواردشد.
این فهرست ادعا نیست؛ بازتاب گزارشهای میدانی و مشاهدات شهروندان است. شوشتر شهری است که بختیاریها، شوشتریها و عشایر محترم عرب سالها در کنار هم زندگی کردهاند و شایستهٔ بهترینها هستند. اما مبلمان و خدمات شهری در مرکز و حاشیه، و در محلههای برخوردار و کمبرخوردار، یکسان توزیع نشده است.
جناب پورمحمدی بزرگوار، دعوت از کارشناس و برگزاری نشست زمانی ارزش دارد که به عملیاتی شدن و ملموس شدن خدمات بینجامد. هیچکس منکر زحمات کارکنان خدوم شهرداری و اعضای شورا نیست؛ اما خدمتی که برای بهبود شهر انجام میشود، بخشی از شرح وظایف مسئولان است، نه منتی بر شهروندان. دزفول در همین استان نشان داده است که میتوان کار کرد: فاز دوم بوستان ملت با بازسازی پیادهروها، ساماندهی فضای سبز، نوسازی سیستم آبیاری، ارتقای روشنایی و نصب مبلمان شهری بهسازی شده است و این الگو در سایر بوستانها هم در دستور کار قرار گرفته است. شوشتر هم با داشتن رودخانههای گرگر و کارون و ظرفیت ساحلسازی و ایجاد بازارچههای سنتی میتواند مقصد گردشگری باشد، نه مقصد توقف چندساعته؛ اما این ظرفیت بدون سرویس بهداشتی، پارک قابل استفاده و معبر ایمن روی کاغذ میماند.
به باور نگارنده، راهکار سه اقدام است: نخست، انتشار فهرست اولویتدار پروژهها با نام محله، مسئول اجرا و بازهٔ زمانی؛ دوم، تشکیل تیم بازرسی مشترک شورا و شهرداری برای برخورد با رهاسازی نخاله در معابر، دپوی غیرمجاز مصالح ساختمانی و قطع غیرقانونی درختان، همراه با گزارش ماهانه؛ سوم، الگوبرداری عملی از دزفول با قرارداد و نظارت، نه سفر و عکس.
شهروندان مطالبه میکنند. سوگندی که یاد شد، تعهد به پیشرفت شهر است و این تعهد با آسفالت چالهها، نیمکت پارکها و روشنایی معابر ادا میشود. اما پرسش آخر این است: تا کی باید خطر ریزش ساختمان اجرائیات در پارک شهید خدری و نردههای پل علامه شیخ شوشتری در فهرست «بررسی» بمانند و به «اقدام» نرسند؟