از برنو در زاگرس تا قهرمانی در قلب آمریکا؛ روایت پرچم‌داری ایل بختیاری

۲۸ مهر ۱۴۰۵ | ۱۱:۲۶
1043
0
زمان مطالعه: 2 دقیقه

پایگاه خبری هم‌تبار  _ محمد رضایی میرقائد:  کشتی گیران ایرانی که برای رقابت به آمریکا رفته بودند با تلاش های بی وقفه ای که به صورت گروهی انجام داده بودند
توانستند بر بام جهان بدرخشند و در قلب آمریکا پرچم کشورشان را به اهتزاز در بیاورند.
آنچه که قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد امید ایران را قطعی کرد

گرفتن چهارمین مدال طلای مهدی یوسفی حاجی‌ور بود .
او و هم تیمی هایش فرزندان پرگهر میهن اسلامی ایران هستند که در دل جنگ و تهدید و تحریم کاری کردند که سرود مقدس ایران در مقابل دیدگان یک دنیا ورد زبان‌ها بشود.

مهدی یوسفی فرزند کوهرنگ چهارمحال وبختیاری است او هم‌تبار همان شیر مرد قوم لر از ایل بختیاری است که در جنگ رمضان در کوهای زاگرس با برنو خود حماسه ای را برپا کرد و حیثیت ارتش دشمن را گلوله باران کرد.

مهدی یوسفی در حساس‌ترین لحظه ممکن، با شکست کشتی‌گیر روس در فینال وزن ۷۹ کیلوگرم، هم مدال طلای جهان را به دست آورد و هم قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد امید ایران را در لاس‌وگاس قطعی کرد.
و این چنین بود که فرزندان این مرز و بوم، در قلب سرزمینی که دولتش ؛سیاست هایش بر ضد میهن مان است، با بازوان پولادین و غیرت بی پایان، حماسه ای دیگر آفریدند. آنان ثابت کردند که پرچم ایران، بر دوش مردانی بلند می شود که قامت شان همچون دماوند و زاگرس استوار است.
مهدی یوسفی، این شیرمرد بختیاری، با همان غیرتی که نیاکانش در جنگ رمضان در دل کوه های زاگرس از خود نشان دادند، بر تشک لاس وگاس ایستاد و با شکست حریف روس، نام ایران را بر بلندای قله افتخار جهان نشاند.
اما او تنها نبود؛ پشت این درخشش، تلاش بی وقفه و بی ادعای تمامی عوامل تیم ملی بود و دعای یک ملت که بدرقه راه آنان شد.
این قهرمانی، ثمره همدلی رنگین کمان اقوام ایرانی بود که فرزندانشان را برای اعتلای نام مقدس ایران پرورش داده بودند ،
آنان یک قلب و یک آرزو، زیر یک پرچم به میدان رفتند و ثابت کردند که وحدت، بزرگ ترین سلاح این ملت است.
آنان در دل تحریم ها و تهدیدها، نه تنها نایستادند که با صلابت تاختند و بر بام جهان درخشیدند.
سرود مقدس ایران در آن شب، نه فقط در سالن لاس وگاس، که در دل هر آزاده ای طنین انداخت؛ سرودی که حاصل دسترنج تک تک این جوانان و پشتوانه عظیم ملتی بود که پشت آنان ایستاده بود. آری، این فرزندان پرگهر میهن، با غیرت ایرانی و عشق به ایران، ثابت کردند که عزت و سربلندی این سرزمین، مرز نمی شناسد و هیچ قدرتی یارای خاموش کردن این شعله را ندارد.

درود بر این شیرمردان و بر تمامی آنان که در سایه این افتخار، بی نام و نشان زحمت کشیدند؛ که پرچم ایران را بر فراز جهان به اهتزاز درآوردند.
مبارک باد این پیروزی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *